Buitengewoon raadslid

Wilma Breddels

Wilma Breddels

Over Wilma Breddels

Graag stel ik mij even aan u voor.

Als geboren Rotterdammer ben ik in 1984 in Zeist komen wonen en ik voel mij intussen een echte Zeistenaar.  Van Rotterdammers wordt wel eens gezegd dat het “niet lullen maar poetsen” types zijn en dat past ook wel een beetje bij mij. Lang geleden heb ik de studie Nederlands Recht aan de Universiteit van Utrecht afgerond en ik ben werkzaam als advocaat/mediator.  Moeder van een heer van 30 en een dame van 26. In het verleden ben ik actief geweest in de medezeggenschapsraad van een basisschool, voorzitter van de klachtencommissie van een middelbare school, als buurtbemiddelaar en als secretaris van de lokale omroep.  Mijn hobby’s zijn lezen, wandelen, muziek en tuinieren.

Wat mij zorgen baart is dat de tegenstellingen in de samenleving groter dreigen te worden en dat het individualisme de overhand lijkt te krijgen.  Het is  mijn vaste en stellige overtuiging dat het opzetten van bevolkingsgroepen tegen elkaar of het uitsluiten van bevolkingsgroepen een totaal verkeerde aanpak is. Hetzelfde geldt voor het neerzetten van de overheid of politiek als op voorhand onbetrouwbaar. Degenen die dat roepen vergeten dat zij zelf onderdeel uitmaken van dat systeem.

Natuurlijk is er niet alleen slecht nieuws. Inwoners van Nederland scoren heel hoog als het gaat om persoonlijk welbevinden. Een heel groot deel van de inwoners geeft desgevraagd aan bereid te zijn om als mantelzorgwerker aan de slag te willen gaan en ongelooflijk veel mensen doen dat ook. Er zijn ontzettend veel mensen actie al vrijwilliger bij  (sport)verenigingen en allerlei organisaties.

De PvdA staat voor solidariteit, nationaal maar ook internationaal. Als potentieel raadslid wil ik mij sterk maken voor gelijke kansen voor iedereen en dat mensen naar vermogen kunnen meedoen in de maatschappij. De meeste mensen redden het gewoon zelf en dat is prima. Er zijn echter ook groepen bij wie er een grens is aan het financieel vermogen of aan het doe-vermogen. Wat we zien is dat de huren nog steeds stijgen maar ook dat de energielasten toenemen, waardoor de totale lasten een grens overgaan die niet meer aanvaardbaar is. Het ontstaan van schulden ligt op de loer en mensen trekken zich terug uit het maatschappelijk leven. Ook het doe-vermogen van mensen speelt een rol. Mensen die bijvoorbeeld laaggeletterd zijn, schamen zich daarvoor en trekken zich eveneens terug.

Wat mij bijzonder aanspreekt is het idee voor een basisinkomen voor bepaalde groepen in de samenleving. Het mag eigenlijk niet van Den Haag maar ik denk dat het goed is om aansluiting te zoeken bij gemeenten die ook een experiment willen starten. Ik bedoel niet dat iedereen recht moet krijgen op een basisinkomen. Volgens de Participatiewet moet iedereen zich inspannen om aan het werk te komen. Op zich is met die gedachte niet zoveel mis maar we moeten ook realistisch zijn. Meer dan 90% van de mensen die ouder zijn dan 55 komen niet meer aan het werk. Wat mij betreft is het vrij zinloos om die groep dan nog een sollicitatieplicht op te leggen met de mogelijkheid van een sanctie als zij daar niet aan voldoen. Het levert in de praktijk heel veel teleurstelling op en vaak ook een hoop stress op als, alweer, de baan naar een ander gaat. Voor deze groep zou een basisinkomen een oplossing zijn.  De hoogte van het basisinkomen zou dan gelijk moeten zijn aan het bedrag dat iemand ontvangst op basis van de Participatiewet en mochten zij in staat zijn om er nog iets bij te verdienen….dan mogen ze dat houden.

Uiteraard ben ik met het bovenstaande niet compleet geweest maar ik ben ervan overtuigd dat het belangrijk is dat de PvdA weer deelneemt in het college dan na 21 maart 2018 gevormd moet gaan worden.